November op Texel: suspence, verveling en aandacht

De beste periode om je te vervelen op Texel is nu. De rust en ruimte is alom vertegenwoordigd en bij tijd en wijle soms gewoon creepy.  Voor iedereen die wel een beetje van suspence houdt: boek Texel in november.

Enge vent aan de horizon

De wind trekt aan uw jas, als de geest van de in de storm verdronken schipper. In de 17eeeuw vergingen er hier voor de kust tientallen in korte tijd… Starend over de grijze golven probeert u zich voor te stellen wat de zee verborgen houdt. Nagenoeg alleen dwaalt u langs de vloedlijn. Zelfs de meeuwen blijven weg van dit verlaten eilandstrand. Patatkramen aan de overkant lonken meer dan ooit.

Texelse patatmeeuwen

Texelse patatmeeuwen

Uw oog valt op een gestalte aan de horizon. Iemand staart onbewogen naar u. Zijn sjaal wappert in de wind. Het veilige paviljoen ligt twee kilometer achter u. de huivering zet uw nekharen overeind: was ik daar nou toch maar gewoon een kop warme chocomelk gaan drinken. De gestalte lijkt door het opstuivende zand heen in beweging te komen en richting u te rennen.

Welke kwaaie gek is dit?

U staat in het zand genageld en voelt uw hart bonzen in uw borstkas. Er is verder niemand. Snel poetst u uw zonnebril, die het zand uit uw ogen moet houden, zodat u de figuur die steeds dichterbij lijkt te komen en overduidelijk groot en hoekig gebouwd is, beter kunt zien. Tien angstige seconden glijden voorbij; de tijd die uw ogen nodig hebben om te wennen aan de schone brillenglazen en scherp te stellen op de horizon.

En dan… u grinnikt om zoveel naïviteit en ingebeelde angst: de gevaarlijke gek blijkt een grote strandpaal te zijn. Die venijnig wapperende sjaal? Dat blijkt een stuk plastic te zijn.

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy

Als u naast de paal staat, rukt u het stuk afval eraf, om het tien minuten later in de container bij het paviljoen te gooien. Glimlachend om uw eigen waanideeën laat u het verlaten strand achter zich. Het geluid van de bulderende golven sterft weg achter de duinen.

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy (een rondje door het totaal verlaten Dennenbos in het pikkedonker al eens geprobeerd…?)

Kan ik u helpen?

U slentert wat door een kledingwinkel. Gewend aan de anonimiteit van de grotere overkantse (zo noemen wij alle land buiten het eiland) boetieks verwacht u doorgaans niet zoveel van het personeel. Zij zijn te druk met rondkijken of er in de chaos niets wordt gestolen, de stapel nog op te vouwen kleding is te hoog.

‘Zoekt u iets leuks of kijkt u gewoon even rond?’ Ik maak een hupje van schrik. Een vriendelijke vrouw, met een grote doos in de hand staat achter u. Nu ze het toch vraagt, u vertelt dat u al een tijdje op zoek bent naar zo’n goeie, lekkere winterjas. ‘N beetje sjiek mag hij wel zijn, maar praktisch moet de boventoon voeren. U legt het verhaal uit en de verkoopster luistert aandachtig. Anoniem winkelen, u dacht dat dat het fijnst was. Geen pottenkijkers, geen bemoeienis. Hier, in deze kledingwinkel op Texel, op dat hoekje op het plein bij de grote kastanjeboom, ontdekt u dat het ook best lekker is als iemand even echt aandacht voor u heeft.

JoJo op Texel, alles voor een leuk leven

JoJo op Texel, alles voor een leuk leven

In de doos bleek een aantal samples van een nieuw merk winterjassen te zitten. Eentje ervan haalt de kledingrekken niet. Hij zit u als gegoten en blijkt later op de dag prima te voldoen voor dat rondje trappen over de verlaten fietspaden in de duinen. Net voor het donker bereikt u de bewoonde wereld weer. Warm en met gloeiende wangen.

Ook dit is Texel in november en dat is af en toe best lekker.

Liggend en met uw ogen dicht een live concert meemaken. Heeft u dat wel eens gedaan?

De betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi

De betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi

Annette van Ruitenburg is de Texelse ambassadeur van de wereldwijde Slow Food beweging. Haar idee om in het weekend van 16 november 2019 een concert te organiseren past wel een beetje in deze sfeer. Of ze er slow foodhapjes serveren weet ik niet, de manier van luisteren is in ieder geval extreem relaxed. Tijdens het concert kunt u gaan liggen op een zacht tapijtje en onder een deken. Ondertussen geniet u met gesloten ogen van betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi, waaronder de muziek van de Franstalige film Intouchables. https://youtu.be/q1_lvqW13GY

En daarna? Lekker slapen onder een perfect zichtbare sterrenhemel (nagenoeg nergens vervuilt het kunstlicht de nacht). In De Lindeboom, Greenside, Prins Hendrik of De 14 Sterren.

Veel plezier op Texel!

Bouke Weber

Fietsen langs de Texelse Waddenzee

EINDELIJK heb ik tijd gehad om het zelf te fietsen: het nieuwe fietspad op Texel tussen Oudeschild en ‘t Horntje en langs natuurgebied Ceres. We maken kennis met iets nieuws: een Texels strand waar je alleen van een afstand naar mag kijken.

Sinds dit nieuwe fietspad tussen Oudeschild en ‘t Horntje er is, hebben we er op Texel – naast binnendijks en buitendijks – een optie bij: bovendijks fietsen. Het voelt alsof je dwars door de middenscheiding van een reuzenhoofd fietst. De naam van deze Waddenzeedijk: Prins Hendrik. Vernoemd naar de Hollandse prins die hier in de 19e eeuw naar het schijnt geregeld kwam om te jagen. De Prins Hendrikdijk is zichtbaar opgekalefaterd: hij is verbreed met zand. Het helmgras moet stuiven en erosie voorkomen. Deze bescherming zorgt er onder andere voor dat de oude, groene dijk geen rechtstreekse strijd meer hoeft te voeren met het zeewater en na een kleine 60 jaar rustig aan kan gaan doen.

Naast binnendijks en buitendijks, nu ook bovendijks fietsen

Naar het bovendijkse pad op de dijk moest ik vanaf dorp Oudeschild even zoeken: op verschillende plekken werken aannemersbedrijven onder leiding van het Waterschap en Rijkswaterstaat nog aan delen van de dijk. Toen ik bordenparade voorbij was en zo’n 1 kilometer buiten Oudeschild het begin van het fietspad bereikte, wist ik niet wat ik zag. Ik keek uit over een honderden hectares grote zandvlakte, afgewisseld met helmgras en duintjes. Dit was dus strand Ceres-nieuwe-stijl (al weet ik na jaren op Texel nog steeds niet waar Ceres precies begint en eindigt). Op 500 meter van waar ik sta, glinstert de zee. Twee jaar geleden lag de vloedlijn van dit strand nog op een paar centimeter van mijn voeten.

Men vond dat de natuurmaffia Texel van de bewoners afpakte.

Nog nauwelijks zit ik weer op de fiets, of ik hoor het gekwetter van een grote groep mensen. Als ik richting het geluid kijk, zie ik de strakke lijnen van een volgepakt uitkijkpunt. De mensen vragen zich hardop af of dat donkere ding bij het water misschien een zeehond is (wat natuurlijk niet zo is, maar van een afstand wordt alles een beetje mysterieus. Loch Ness be like). Het gezelschap heeft genoeg gezien, vervolgt zijn weg en ik ben nagenoeg alleen op het futuristische balkon. Zo betrekkelijk is drukte op Texel. Het balkon is het alternatief voor een strandwandeling. De nieuwe inrichting van Ceres brengt met zich mee dat mensen hier geen voet meer mogen zetten.

Het futuristische balkon/uitkijkpunt

Dit fenomeen is nieuw voor Texel: een strandje waar je alleen van een afstand naar mag kijken. Dat geldt voor de complete 3,5 kilometer die je hier buitendijks ziet. Een aantal Texelaars dat hier zwom, oesters zocht of de hond uitliet, uitte haar onvrede over de plannen met dit gebied breeduit via sociale media. Er ontstonden Facebookrelletjes en er was ophef via Twitter. Een aantal mensen vindt dat de ‘natuurmaffia’ Texel van de bewoners afpakt. Voor uw begrip: we hebben het hier over het afsluiten van 3,5 kilometer strand voor mensen. Op Texel is naar schatting ruim 80 kilometer kust vrij begaanbaar (dan reken ik de duinpaden niet mee).

Zoals wel vaker met social mediarelletjes: het blijkt hete soep die in het echte leven nooit zo heet gegeten wordt. Dat gevoel wordt sterker als ik na het fietsen op verschillende platformen lees dat Rijkswaterstaat, het Waterschap, natuurorganisaties en Texelaars de huidige situatie met elkaar hebben bedacht. Met wat geven en nemen hier en daar. Het op social media voorspelde dichtstuiven van de verderop gelegen haven door de plannen van de groene maffia: er was wat stuiverij, maar met de haven is niets aan de hand.

In 2020 is al het dijkwerk langs de Waddenzee op Texel klaar

Het veelbesproken strand Ceres-nieuwe-stijl langs de Texelse Oostkust staat niet op zich. Het is onderdeel van de dijkverbetering langs de hele oostkust van Texel. Aan deze kant van het eiland ligt 27 kilometer dijk. Het stuk tussen Oudeschild en ‘t Horntje waarover wij het nu hebben, is nog maar een flinter van de totale hoeveelheid dijk die in de afgelopen jaren is aangepakt. Het totale project startte in 2016. In 2020 staan alle puntjes op de i en zijn de aannemers klaar.

De zandmotor met in de verte Den Helder

Die honderden hectares meer eiland achter de slapende Prins Hendrikdijk en op Ceres kwamen er niet zonder slag of stoot. Mensen, machines en een investering van enkele miljoenen hebben dit gebied een handje geholpen. Via baggerschepen en pijpleidingen belandde een grote kwak zand vanuit de Waddenzee op de kust. In keurige rijen aangeplant helmgras en de duintjes moeten ervoor zorgen dat de zandmotor op volle toeren gaat draaien en de zee zelf op afstand houdt. Natuurorganisaties en het Hoogheemraadschap in deze regio dromen erover dat hier over tien jaar een kwelder en vogelbroedgebied ligt. Vergelijkbaar met De Schorren bij De Cocksdorp. De beplanting knokt nog met de altijd aanwezige wind en de gretige zee, het is voor vogels nog niet zo aantrekkelijk als het oude kweldergebied De Schorren, maar de eerste tevreden vogelgasten zijn er.

Sijpelend water onder de dijk door is linke soep

De dijkverbetering en de daaraan gekoppelde natuurontwikkeling was geen luxe-investering. Al in 2006 bleek dat het Texelse deel van de dijken instabiel en laag was. Ook sijpelde er water onder de dijk door. Automobilisten die bij vorst aan de grond ‘s morgens vroeg de route langs de dijk namen, zwabberden geregeld over een bevroren laagje water. Dit gesijpel is ook linke soep omdat het zand onder de dijk vandaan meeneemt. Die daardoor als een mislukte pudding kan inzakken. Dit – opgeteld met de stijgende zeespiegel – deed de deskundigen besluiten: we moeten aan de bak. Ook de drie gemalen (filmpje) aan de dijk zijn vernieuwd. Elk van hen is nu staat om per minuut twee zwembaden vol aan regenwater richting zee te pompen.

Koninklijke hoogte

Nadat ik nog even heb staan dralen en heb genoten van de strakke, futuristische belijning van de uitkijkpost over Ceres, fiets ik verder richting ‘t Horntje. Veel mensen vinden Texel nog net aan een eiland, door de enorme grootte en de hoeveelheid voorzieningen, wegen en paden. Op dit pad voel je dat je wel degelijk op een eiland zit. Links de zee en het verlaten strand en rechts de weilanden. Met op de achtergrond de glooiende heuvels en witte stippen (schapen) van De Hoge Berg. Voor mij vertrekt de boot naar Den Helder. Dit alles zie ik vanaf een koninklijke hoogte. Vlak voor ‘t Horntje, het gehucht vlakbij de veerhaven van Texel, laat ik mezelf de Prins Hendrikdijk af rollen en rijd ik dezelfde route binnendijks en zigzaggend tussen de schapen door, weer terug.

Eerlijk is eerlijk, het is een prachtig ding

Wil je de hele dijk langs Texel volgen tot aan de vuurtoren in het noorden bij De Cocksdorp? Dan is deze Texelse dijkenroute van Natuurmonumenten een leidraad. Je kunt hem bekijken via Google Maps of downloaden als pdf. Je vindt hem ook in de route app van Natuurmonumenten. Samen met nog een aantal toffe routes in de buurt.

Op deze route vind je ook Prins Hendrik (er is een dijk, polder, een bungalowpark én een hotel-restaurant naar deze prins uit de 19e eeuw vernoemd). Hotel en restaurant Prins Hendrik ligt op nog geen honderd meter van de dijk (die hier Lancasterdijk heet, ja het is ingewikkeld). Je kunt bij het restaurant lunchen, dineren, op alle momenten van de dag je dorst lessen en de lekkere trek na een stuk fietsen stillen.

Veel fietsplezier!

Bouke Weber

Wat als het regent op Texel? Zeven fantastische overlevingstips

Het onheilspellende ruisen en het tikkende geluid van druppels tegen het raam maakt een einde aan alle fantasieën over een lome stranddag. Wat nu? Overlevingstips bij regen op Texel.

Als u de neerslagvoorspelling voor de komende dertig jaar in de zomermaanden er op naslaat, krijgt Texel de minste regen te verwerken. Dit gegeven schreeuwen de toeristische dienstverleners het liefst van de daken. Toen een weerman kaarten liet zien die bevestigen dat op Texel in de zomermaanden de minste regen valt, deelden eilanders dit nieuws grif via social media.

Dat we in september ongeveer gelijk opgaan met de rest van Nederland, verzwijgen we. Laten we er nu niet omheen draaien: de kans bestaat dat u regen te verduren krijgt als u op Texel bent. Wat dan?

1: Ga het bos in

Het ruisen van de bomen en het getik van de regen; De Texelse Dennen hebben iets betoverends bij natte weersomstandigheden. In een verlaten bos hebben de padennamen zoals Geheimpad en Paradijsweg iets extra spannends. Bovendien wordt u onder de grote, 50 tot 60 jaar oude dennenbomen niet eens zo heel snel nat. Afsluiten met een kop warme chocolademelk bij de Worsteltent. Schaf ergens een belachelijk grote paraplu en leuke laarzen aan en ga het bos in.

Met of zonder boswachter, de Texelse dennen zijn in alle jaargetijden mooi

Met of zonder boswachter, de Texelse Dennen zijn in alle jaargetijden mooi

2: Koop eens iets anders dan een Texels schaap uit China

Wilt u niet wéér thuiskomen met inderhaast gekocht een Texels schaap uit China? Dan moet u even uw neus om de deur steken bij JoJo Mode. Nu het toch regent, heeft u alle tijd om op een slakkengang alle winkels, waaronder dit pareltje onder een oude kastanjeboom, na te lopen. Naast kleding van bekende merken verkopen zoals Summum, Sandwich en Marco Polo, heeft eigenaresse Lotte de laatste jaren veel energie gestopt in het vinden van fantastisch kinderspeelgoed. Dat blijkt geen verspilde energie te zijn. De Texelse verkoopt een doordachte collectie kinderspeelgoed, die doet terugverlangen naar de tijd dat u nog met lappenpoppen speelde en met trekpoppen en splitpennen in de weer was. De meest vertegenwoordigde merken in Lotte’s kinderhoek: Maileg (Deens) en Djéco (Frans). Ook beschikbaar: originele kinderregenjassen en -regenlaarzen. Spijt van iets dat u niet kocht bij Lotte? Ze verkoopt nagenoeg haar hele collectie ook via www.jojomode.nl

Ook beschikbaar bij JoJo: originele kinderregenjassen en -regenlaarzen

Ook beschikbaar bij JoJo: originele kinderregenjassen en -regenlaarzen

3: De wellness van hotel Greenside

Onlangs vernieuwd, uitgerust met heerlijke Ritualsproducten en een verademing voor mensen die niet houden van massale toestanden in de sauna. In de wellness van hotel Greenside in De Koog, geniet u van de warmte van onze Finse Sauna, de Infraroodsauna en het stoombad met Duindoorngeur. De gemiste zonneuren kunt u inhalen onder de zonnebank met ingebouwde mp3-speler. Kent u de hydrojet? Dat is een waterbed wat uw lichaam met subtiele pulserende bewegingen masseert. Stel nou dat de zon morgen weer volop schijnt, dan loopt u in ieder geval soepel, gestoomd, gereinigd en blozend over het strand.

4: Vanuit een paviljoen de regen in de zee zien kletteren

Geen ellenlange strandwandeling dit keer, maar niets meer dan een sprint vanaf het parkeerterrein, aan het einde van het strandslag rechts- of linksaf slaan en het warme paviljoen in duiken. Op Texel vindt u meer dan twaalf strandpaviljoens met uitzicht op zee, dus er is keuze genoeg. Het eten in de strandtenten is prima; u kunt vrijwel overal lunchen en dineren, een enkeling serveert ook ontbijt. Op frissere dagen stoken veel paviljoens de houtkachel voor uw op. Nestel u aan de leestafel of in op paviljoenbank en kijk af en toe op om de regen in de zee te zien kletteren. Op rustige, regenachtige dagen is de kans het grootst is dat een zeehond zijn kop boven water uitsteekt. Een verrekijker meenemen dus.

Lekker in het vuur staren. Zoals hier, bij Paal15

Lekker in het vuur staren. Zoals hier, bij Paal15

5: Bestel roomservice en een stapel kranten

Texel is in de achting van avonturiers en liefhebbers van ongereptheid gestegen, sinds we een prominente plek hebben op de favorietenlijst van Lonely Planet. Op zonnige dagen verdwijnt iedereen op de kilometerslange stranden, duinpaden, in het bos of jakkert de fietspaden over. Op regendagen klitten veel mensen tijdelijk samen op dezelfde plekken. Braderieën, speciale museumactiviteiten, concerten, opengestelde monumenten, in de rij voor activiteiten bij ambachtenboerderij De Bonte Belevenis, met heel veel andere mensen in regenpak zien hoe de zeehonden van Ecomare worden gevoerd…

Even een snelcursus omdenken: regen die met bakken tegelijk uit de lucht komt, kan ook een verademing zijn: u hoeft namelijk he-le-maal niets. Weet u wat? Blijf lekker in uw hotelkamer, bestel roomservice, regel een stapel kranten en sluit het eiland vandaag buiten.

6: Pak de boot

Texelaars en ook vaste Texelgangers doen vaak wat besmuikt over Den Helder. ‘Door dat tochtgat moet je zo snel mogelijk heen rijden, op weg naar Texel.’ Kortzichtig vind ik dit. Alleen al omdat het Marinemuseum vorig jaar nog het leukste uitje van Noord-Holland was. Waarom leent het zich zo goed voor een regenachtige dag? Omdat je je er zeker vijf uur kunt vermaken. De vaste expositie over de piraterij langs de 3.000 kilometer lange kust van Somalië is indrukwekkend. De Marine laat je zien hoe uitzichtloos het leven in Somalië is en hoe logisch het voor jonge jongens lijkt om te kiezen voor het enteren van schepen en gijzelen van opvarenden. In de expositieruimte staat een in beslag genomen piratenbootje. Verfrommelde verpakkingen van koek en sigaretten, kleding en jerrycans met water; alle originele spullen van de piraten, met uitzondering van hun automatische wapens, liggen nog op de bodem van de boot. Op het buitenterrein staat een onderzeeboot. U krijgt de indruk hoe dicht de bemanning wekenlang op elkaar leeft en wat het betekent om te slapen op een armlengte van de torpedovoorraad.

Een echte aanrader: de onderzeeër op het droge

Een echte aanrader: de onderzeeër op het droge

7: Ga naar de bioscoop

De Texelse bioscoop is gevestigd in een monumentaal pand met een terras. Als je denkt dat hier alleen de grijsgedraaide films te zien zijn, dan heeft u het mis. Gemiddeld weet de Texelse Cinema zo’n drie tot vier premièrefilms binnen te halen. Dit betekent dat de beste films hier net zo snel op de agenda staan als in de grote filmsteden Rotterdam en Den Haag. Kijk op www.cinematexel.nl voor het actuele aanbod.

Cinema Texel in Den Burg, de leukste bioscoop van Nederland

Cinema Texel in Den Burg, de leukste bioscoop van Nederland

Hoe u ook denkt over regen op Texel en hoe u de natte dag ook doorkwam, de zon komt altijd nog even kijken. Na een lange dag regen, vaak rond 19:00 uur, spannen de zon en zilte wind samen om het wolkendek uit elkaar te scheuren. Als u vanaf bijvoorbeeld de rand van Den Burg dan richting de noordzeekust kijkt, ziet u de lucht prachtig rood kleuren. Wacht eens even, hoe luidde die wijsheid ook alweer? Avondrood, de volgende dag water in de sloot? Yes, morgen regent het weer.

 

Extra veel plezier op een druilerig Texel.

Bouke Weber

Zomaar 7 redenen om vooral nù Texel te bezoeken

Najaar. Herfst. Zelfs september is weer voorbij. De dagen worden korter en – laten we eerlijk zijn – ook frisser. Maar nog even wordt alles groen, een laatste groeispurt voor de echte winterdagen komen. Die natuurlijk ook weer hun eigen charme hebben. Misschien zoekt u nog een reden om in deze periode naar Texel te komen. We hebben er daarom een paar voor u op een rijtje gezet.

1: Uitwaaien. H e l e m a a l    leeg.

Lekker met de hond naar het strand. Of zonder hond …

Bovenaan ons lijstje staat natuurlijk uitwaaien. Dat kan overal op het eiland, maar toch vooral langs de zee. En dan maakt het niet eens zoveel uit of u aan de westkant of aan de oostkant langs het water loopt, gezandstraald word je overal.

2: Shop till you drop

Je loopt vaak de onverwachtste dingen tegen het lijf

Wat is er leuker in het najaar dan de gezellige winkeltjes te bezoeken die je overal op het eiland vindt. Niet alleen in Den Burg, ook in De Koog, Oudeschild, Den Hoorn en De Cocksdorp loop je onverwacht de leukste dingen tegen het lijf. En vaak tegen zeer schappelijke prijzen, vaak goedkoper dan in vergelijkbare winkels aan de overkant.

3: Zeven Steden Route

Prachtig stukje Den Burg

En als u dan toch bezig bent, kunt u uw rondrit uitbreiden tot een heuse Zeven Steden Route. Ieder van de zeven dorpen op het eiland heeft zo zijn eigen charme, die je juist in het najaar zo goed kunt ontdekken. Dat ene verscholen museum in De Waal of Oosterend bijvoorbeeld. Die charmante galerie op Oost. Of het schoolmuseum in Zuid-Eierland.

4: Zelf plukken? Dat mag!

Super leuk, zelf appels plukken. En daarna thuis oppeuzelen.

Daarbij is het najaar natuurlijk oogsttijd, dus het ideale moment om een bezoek te brengen aan de Zelfpluktuin bij Oudeschild. Maar ook het fruitbedrijf van Keijser aan de Molenbuurt biedt nu en dan de mogelijkheid zelf appels en peren te plukken. Of, als u geen zin in plukken hebt, breng eens een bezoekje aan een van de vele tuinbedrijven op het eiland. Het najaar is het ideale moment om plannen te maken voor het voorjaar.

5: Fietsen, lekker voor de wind …

De duinen van Texel zijn nu misschien wel op haar mooist.

Ook in het najaar is fietsen de beste manier om het eiland te verkennen. Lekker voor de wind, op een al dan niet elektrische fiets. Denk er wel om om niet te ver te gaan, want voor de wind heen betekent in de wind terug. En dan kunnen de afstanden op het eiland ineens behoorlijk tegenvallen.

6: Duisternis. Het is hier echt donker.

Ons baken.

En wat zeker de moeite waard is, is het ervaren van de totale duisternis ‘s nachts op het eiland. Juist omdat het steeds vroeger donker wordt, hoeft u daarvoor niet tot diep in de nacht wakker te blijven. Als u ‘s avonds na het diner naar het bos of het duingebied gaat, kunt u zien hoe donker het ‘s nachts is. Of juist niet zien natuurlijk. Zorg wel dat u een lichtje meeneemt en pas op als u langs de weg loopt.

7: Of gewoon genieten

Zo kan het natuurlijk ook.

En wat is er tenslotte fijner dan ‘s avonds thuiskomen, in hotel of bungalow, en daar heerlijk onderuit te zakken na een warm bad, bezoekje aan de sauna of gezellig diner. Om dan in een fris opgemaakt bed te duiken voor weer een lange najaarsnacht op ons geliefde eiland. Zullen we afspreken dat we elkaar daar binnenkort weer ontmoeten?

Tot straks!

Bouke Weber

Wandelingen voor mensen die een hekel hebben aan wandelen

Thuis heeft u altijd een smoes als men u meevraagt voor een blokje om. Uw teleurstelling omdat u niet mee kunt, weet u goed te veinzen. De omgeving denkt: ‘Arme ziel, zó gek op wandelen, maar heeft nooit tijd.’ Nu heeft iemand een paar dagen Texel geboekt en u moet mee. Wat nu? Vier korte wandelingen. Voor u en alle andere mensen die een hekel hebben aan wandelen.

Rondje Bleekersvallei – 4 kilometer

Los van dat de wandelingen kort zijn, mogen ze er qua omgeving ook best wezen. U hoeft zich dus geen zorgen te maken dat uw imago van veinzende wandelliefhebber een deuk oploopt. We hebben een paar routes uitgestippeld die laten zien hoe veelzijdig de omgeving is. U ziet bos, zee, bergen (al is dit laatste een beetje overdreven), schelpenpaadjes, klinkerpaden en lanen. Eén keer mag u zelfs bootcampend een duin op.

Rondje Bleekersvallei – 4 kilometer.

Voor de absolute wandelhater is dit de zwaarste. Gelukkig kunt u daarna afbouwen.

Dit rondje door een duinvallei aan de rand van het bos – dat niet voor niets de naam Bleekersvallei heet – is ongeveer 4,5 kilometer lang.

Start: aan de Randweg. Deze vindt u door vanaf de Pontweg linksaf te slaan naar de Californiëweg en aan het einde linksaf te slaan. Na 400 meter ziet u aan uw rechterhand een klein halfslachtig verhard parkeerplaatsje. Ga de klaphekken door het duingebied in. De opgang naar het strand, die u na ongeveer 1,5 kilometer ziet, moet u met handen en voeten nemen. Want het is een zanderig en steil duin. Geen ingewikkelde vragen stellen nu, focus op de ademhaling. Loop door tot het strand en ga dan rechtsaf het strand op.

Deze moet u met handen en voeten nemen

Bij het eerstvolgende strandpaviljoen (Paal 17) gaat u het strand weer af. U heeft 2 kilometer in de benen. Een blaar of volle blaas veinzen en rust inbouwen op het terras of doorlopen? Het is aan u.

Vervolg de route door het strand letterlijk achter u te laten. Na 1 km en net voorbij museum en zeehondenopvang Ecomare (wat ook een prima excuus is voor een stop – er zijn zeehonden, er zijn bruinvissen en er is koffie) komt u op een t-splitsing. Ga rechtsaf en loop rechtdoor weer naar de auto. Nog 450 meter en dan kunt u het verlossende geluid van de centrale autovergrendeling weer laten klinken.

De Bleekersvallei was vroeger de plek waar men de witte lakens te drogen legde. Dankzij de zon werd het witte goed meteen een tintje lichter. Als u het geluk hebt dat de zon u vergezelt op deze monstertocht, dan bent u nu een tintje donkerder.

Halfje Hogeberg – 3 kilometer.

Ja, Texel heeft een hoge berg. Wintersporters lachen zich rot bij de aanblik, wij zijn apetrots op het gebied. U moet het vooral symbolisch zien, die Hogeberg. Het is geen bergketen, maar een langgerekte hoop keileem. Een gletsjer legde dit tijdens een van de IJstijden onder andere hier op Texel neer. Het resultaat: een glooiend en voor Hollandse begrippen hooggelegen landschap. Boeren hebben het in de loop der jaren gecultiveerd om hun schapen op te houden. Bij gebrek aan hout maakten ze wallen van grond om de weilanden van elkaar te scheiden: tuunwallen. (lees hier het hele verhaal over tuunwallen) In hun zelfgebouwde schapenboeten bewaarden zij voer en materialen. De waterpoelen groeven ze voor hun schapen. Ook nu zijn veel boeten en weilanden nog in gebruik. Al is het stukken minder intensief omdat er op deze plek nog maar een paar schapenboeren heil zien in hun vak.

U begint bij Schietbaan Odysseus

Wees gerust, deze wandeling jaagt u niet het hele gebied door. We doen een ‘halfje Hogeberg’. We wandelen langs de rand van het gebied en genieten van het uitzicht.

Start: bij Schietbaan Odysseus (u bent hier veilig) en tegenover het VVV aan de Emmalaan. Loop door het smalle pad en onder de bomen door naar het eerste schapenlandje dat u ziet. Ga linksaf. Neem de kleine brug en vervolg het schelpenpad. Het schapenlandje ligt nu rechts van u. Ga bij de t-splitsing van schelpenpaden linksaf en volg wederom het schelpenpad. Met een beetje geluk ziet u rechts van u een Pimontese kudde. Dit koeienras staat bekend om haar nieuwsgierigheid, vriendelijkheid en donkere, omfloerste ogen. Ze hebben geluk dat ze hier opgroeien: hun eigenaar geeft de koeien de kans om in alle rust zelf hun kalfjes groot te brengen. Natuurlijk heeft alles uiteindelijk zijn verdienmodel: de koeien worden niet gemolken, een deel wordt uiteindelijk geslacht (op Texel). Het vlees kunt u proeven in Het Schoutenhuys.

Aan het einde van het schelpenpad bent u op de helft van de 3 kilometer lange wandeling. U slaat linksaf, richting dorp Den Burg en passeert na ongeveer 150 meter de Stayokay. Voorbij de voetbalvelden en de enige Texelse middelbare school (De Hoge Berg), gaat u linksaf het voetpad op. Vervolg uw weg tot u aan uw rechterhand het VVV weer in beeld krijgt. Tegenover het VVV slaat u linksaf en daar ziet u als het goed is uw fiets of auto weer staan. Dat viel mee, toch?

Piepklein rondje bos – 1,5 kilometer.

Dit kleine rondje bos start ter hoogte van Rozendijk 35. Als u vanaf De Bakkenweg komt, gaat u schuin rechtdoor. Zet uw fiets of auto direct na de kruising in het kleine, onverharde parkeerhaventje. Loop het bos in, richting de uitkijktoren.

De Fonteinsnol met om de hoek Restaurant de Worsteltent

Voordat u de trap neemt, sta even stil. Bij het monument ter ere van op 15 januari 1944 omgekomen Engelsen. De Duitsers bombardeerden hun Lancastervliegtuig. Vijf kwamen om, 2 redden zichzelf met een parachute.

Beklim de trap (dit is het moment om even te vlammen, aan het einde en bovenaan de berg staat een bankje). De uitkijktoren is de moeite waard. Op de bovenste etage heeft u zicht op alle boomkruinen en bij helder weer ziet u zelfs een reepje Noordzee.

De omgeving waar we nu zijn heet Fonteinsnol. Een nol is niets meer dan een ander woord voor hoog duin. Tot eind 1800 zat er in het hoge duin waarop de uitkijktoren staat een waterbron (fontein). Fonteins-nol. Weg grappigheid.

Bent u lekker uitgerust op het bankje, van de tientallen treden het nol op? En zijn uw wandelgenoten op de toren geweest? Dan vervolgen we de route naar beneden. Rechts naar beneden, wel te verstaan, want anders belanden we op het mountainbike pad en dat is voor wandelaars linke soep. Rechts van de toren naar beneden lopen dus. Daar steek je aan de voet van de heuvel een smal mountainbike pad over, om vervolgens op een iets breder wandelpad te belanden. Sla rechtsaf. En ga aan het einde van het pad weer rechts. Loop rechts van de weg terug naar het onverharde parkeerterrein en het piepkleine rondje bos is een feit.

Stukje Waddenzee – 2,5 km.

Na die paar honderd meter Noordzee tijdens het rondje Bleekersvallei is het voor de volledigheid nog wel even leuk om de Waddenzee te zien. Precies aan de andere kant van Texel. Deze zee oogt weliswaar rustiger, maar schijn bedriegt. De stroming in dit stuk zee tussen Vlieland en Texel liegt er niet om. Zwemmers en zeilers hebben hier geregeld met hartkloppingen kennisgemaakt met het begrip ‘stille wateren, diepe gronden’.

Misschien wel één van de leukste plekjes op Texel

Desondanks is het een schitterend gebied. Met een lieflijk strand, druk doenerige strandplevieren (vogels) in de vloedlijn en sternen (óók vogels) die zich als bakstenen in het diepere water laten vallen om een vis te pakken te krijgen.

We starten bij Paal 33, het enige stuk Waddenzee langs Texel waar u duinen aantreft (de rest van de Waddenzee van dit eiland ligt achter een dijk). Hier ligt rechts van de strandopgang ook meteen een hartstikke leuk strandpaviljoen: Kaap Noord. Wie weet komt u onder de wandeling uit, als u de reisgenoten fijntjes attendeert op de koffie-met-appelgebakaanbieding? IJs voor de kinderen?

Laten we ervanuit gaan dat u nog even karakter toont. Ga linksaf het strand op. Loop richting de vuurtoren die u al aan de horizon ziet staan. Het rode stucwerk is niet te missen. Ooit kleurde de toren met elke zonnestraal meer roze. De schilder had per ongeluk de rode verf zónder uv-filter meegenomen.

Sla voor de vuurtoren linksaf en loop langs het klinkerpad tot aan de geasfalteerde weg. Loop zo’n 300 meter links van de weg in de berm, richting camping en chaletpark De Robbenjager. Vervolg uw weg over het klinkerpad en wandel via hetzelfde pad de dijk op. Bovenaan gaat u links en met een beetje geluk heeft u Kaap Noord schuin voor u alweer in het vizier. Is het alweer tijd voor de lunch?

We hopen dat uw imago dankzij onze wandelvoorzetten geen deuk gaat oplopen. Lekker genieten op Texel!

Bouke Weber

Meer informatie over wandelen op Texel leest u hier.

De Hoge Berg zonder tuunwal is als Oranje zonder Miedema

De tuunwal op Texel ontstond vooral uit armoede. Wat is het? Een voedzame pap? Stamppot? Taart? Hieronder leest u het belangrijkste over dit eilandse territoriumdingetje. Een fenomeen waar Texelaars trots op zijn.

Texelse bakkers hebben al heel wat gebak en koek op de markt gebracht met eilandse namen. Als u denkt dat tuunwallen ook iets lekkers zijn, dan komt u bedrogen uit. Het zijn in pyramidevorm opgestapelde en gortdroge graszoden. Alleen de sterkere grassen en planten overleven het op deze armoedige plek.

Overal heten ze anders. Een tuinwal (Nederlands), tuunwal (Texels), túnwâltsje (Fries) of schapenwal (zo noemen de Wieringers hem).Texel is de enige plek die een uitgebreid, gezichtsbepalend tuunwallenlandschap heeft.

Hebben die dingen ook nog nut? Jazeker. De wallen scheiden in het Hoge Berggebied van Texel de schapenweilanden van elkaar. De Hogeberg is een glooiende omgeving die je rechts van je ziet opdoemen als je vanaf de veerhaven naar dorp Den Burg rijdt. Voor degenen die iets meer duiding willen: het ligt ingeklemd tussen de dorpen Oudeschild en Den Burg en er grazen voornamelijk schapen. De glooiing en heuvels hebben we te danken aan een gletsjer uit de IJstijd. Deze liet een kilometerslange strook keileem achter op het eiland.

De wallen scheiden in het Hoge Berggebied van Texel de schapenweilanden van elkaar.

Wanneer deed de tuunwal zijn intrede?

Vroeger mocht elke Texelse boer in het voorjaar en zomermaanden zijn vee op alle grasgebieden van het eiland laten grazen. Het vee liep zelfs in de duinen! Hoe moet het terugvinden van de eigen schapen, koeien en varkens eraan toe gegaan zijn, in deze graasvrijstaat?

Door de perceelscheidingsplichten kwam aan de relatieve chaos een einde. Elke boer kreeg zijn eigen landjes toebedeeld, waar zijn eigen koeien, schapen en varkens konden grazen. Zij besloten hun eigen grond af te scheiden door graszoden te steken en op elkaar te stapelen. Het resultaat: tuunwallen.

(Al waren er ook in deze ordentelijke tijd nog genoeg boeren die hun kleinvee los over het erf lieten skarrelen. Er gaat een verhaal, dat een koppeltje varkens van een Hoge Bergboer werkelijk overal opdook, langs de paden op De Hoge Berg. De eigenaar maakte zich er niet zo druk over: ‘ze komme wel weer terug, als ze het zat benne.’)

Op de Hoge Berg graasden en grazen voornamelijk schapen. Vooral op deze plek ziet u alleen maar tuunwallen rondom de weiden. Het is een schitterend gezicht. Vooral als u vanaf het hoogste punt uitkijkt over het gebied.

Vroeger kronkelde er over het eiland meer dan 350 kilometer tuunwal. Niet alleen op en langs de Hoge Berg, maar ook in de duinen en langs de duinranden van de dorpen Den Hoorn en De Cocksdorp. Er is nog zo’n 50 a 75 kilometer tuunwal over. En daar zijn we natuurlijk hartstikke zuinig op. Lees ‘Wandelen door en over Texel‘ en ontdek zelf de schoonheid van de tuunwal.

Vanaf het boerenwandelpad ‘Brakenstein’ heeft u een prachtig uitzicht op de Hoge Berg.

Waren hekken niet handiger geweest?

Tuunwallen maken en onderhouden is een heel gesodemieter. De graszoden moeten worden gestoken, naar de plek worden gebracht waar de wallen moeten komen en zorgvuldig op elkaar worden gestapeld. Ingezakte tuunwallen krijgen geregeld een opknapbeurt. Vroeger ging dit bouwwerk met de hand, nu ondersteunt een kraan soms de man met de schop. Een tuunwal maken is arbeidsintensief werk. Boeren krijgen een vergoeding voor het onderhoud van hun eigen tuunwal.

Jonge, jonge, wat een gedoe! Waarom heeft men hier nooit gewoon hekjes getimmerd rondom de schapenlandjes?

Omdat hout niet voorhanden was. Het was te duur en te schaars. Gras en grond had je op het uitgestrekte eiland overal en zo ging men in 1652 massaal aan de slag met het steken en stapelen van graszoden. Inmiddels zijn we zo gehecht aan de tuunwallen, dat we niet meer zonder deze verschijningen in het landschap kunnen. (Pas begin 1900 is men begonnen met bosbouw. Lees ook ‘Zes inzichten over het Texelse Dennenbos.)

Schapen springen toch zo over die tuunwallen heen?

Ja, schapen zijn redelijk goeie springers en vooral de rammen wagen in het voorjaar graag een sprongetje richting de damesveldjes. Vroeger maakten de boeren een span; ze verbonden twee poten met een touw.  Het wagen van een sprongetje naar de buren was daardoor onmogelijk. Omdat spannen nu not done is, zetten we op de wallen houten paaltjes met draad ertussen (…).

Grasklokjes, de eikvaren, Engels gras, muizenoortjes en de zandblauwtjes. Er groeit echt van alles op onze tuunwallen.

Waarom is die tuunwal nu nog belangrijk?

De Hoge Berg zonder tuunwallen is als het Nederlandse voetbalvrouwenteam zonder spits Vivianne Miedema. De groene wallen, de oude stolpen en de drinkkolken; ze maken het Hoge Berggebied prachtig om naar te kijken en een prima functionerend systeem. Dankzij de inbreng van boeren, krijgen ook de weidevogels weer voldoende speeltijd.

Op de tuunwallen heeft de wind in de loop der jaren veel zaden van sterke, mooie planten en grassen op de droge massa doen belanden. Zoals het grasklokje, de eikvaren, Engels gras (met knalroze bloemen in de zomer), muizenoortjes en de zandblauwtjes. De opvallende korenbloem, die erg lijkt op het zandblauwtje, tiert ook welig op de wallen. Zij krijgen geregeld bezoek van insecten.

De Noordse woelmuizen hebben in een aantal tuunwallen complete ondergrondse woonwijken gebouwd. Dat doen ze trouwens met respect: van instortingsgevaar is nooit sprake. Tussen de tuunwallen en de weides lopen wandelpaden die u, tot heuphoogte in de luwte, over de Hoge Berg leiden. Soms hoort u het waakzame gepiep van de muizen in de tuunwal.

In het vroege voorjaar kruipen de lammetjes op De Hoge Berg dicht tegen de tuunwallen aan om zich te beschermen tegen de straffe wind of regenbuien. Vindt u dat die lammetjes in de warme stal thuishoren? Lees dan nog even dit lammetjesverhaal.

Tuunwallen alleen op Texel?

Texel is een van de weinige plekken waar we de tuunwallen nog zo koesteren. Met hulp van het Waddenfonds, Landschap Noord-Holland en de schapenboeren. Op Wieringen herstellen lokale bedrijven met hulp van dezelfde fondsen nu ook hun schapenwallen. Wieringen is een voormalig eiland, dat nu vastligt aan Noord-Holland. In het Friese Gaasterland liggen nog de restanten van túnwâltsjes of skiepwâltsjes. Of die ook worden hersteld is ons niet bekend. Meer over de tuunwal als Cultureel Erfgoed lees u hier.

Veel plezier op ons mooie eiland.

Bouke Weber

Vijf ontnuchterende dingen over lammetjes op Texel

Lammetjes, waar vindt u ze, kunt u ze eten, wat hebben ze met geiten, zijn ze echt zacht en moet u direct de Partij voor de Dieren bellen als er een lammetje rillend in de regen staat? Vijf ontnuchterende, grappige en ‘skattige’ verhalen over lammetjes op Texel.

Voor we verder gaan, willen we even een passende route onder uw aandacht brengen: VVV Texel heeft een lammetjesfietsroute uitgezet over het eiland. Deze vindt u in een handzaam boekje met on the side een paar leuke verhalen over het Texelse schaap. Komt u binnenkort naar één van onze hotels De 14 sterren, Greenside, Prins Hendrik of De Lindeboom? Vraag er naar bij de receptie.

Schapenkaas van de Waddel, te koop op de Hoge Berg. En met enige regelmaat te vinden op onze kaasplankjes.

Schapenkaas van de Waddel, te koop op de Hoge Berg. En met enige regelmaat te vinden op onze kaasplankjes.

De Hoge Berg is de lammetjesboulevard

Rond de avondschemer is het glooiende landschap van De Hoge Berg, van oudsher de plek waar schapen grazen, een kakafonie van allerlei toonsoorten lammetjesgeblèr en schapengeblaat. Dan vinden de ooien dat hun kinderen genoeg rondom de waterpoelen hebben gehuppeld. In schapentaal roepen zij om dat het kleine spul zich even moet melden bij de juiste moeder. De avondschemer is het mooiste moment om op de lammetjesboulevard te zijn en de kuddes te observeren. Je kunt bijvoorbeeld zien hoe de lammetjes in een razend tempo naar hun moeder sprinten, soms de verkeerde treffen en na een uitbrander klagend naar de juiste moeder rennen.

Wie trekt er het meeste bekijks?

Wie trekt er het meeste bekijks?

Lammetjes zijn niet zacht

Lammetjes knuffelen in de eerste dagen na de geboorte voelt als kroelen met een stukje fijn schuurpapier. De korte kroezende wolvacht van de kleintjes heeft nog wat tijd nodig om de sporen van de bevalling uit te wissen. Gelukkig zijn ze na zo’n anderhalve week heerlijk zacht.

Los van hoe het voelt: het knuffelen van een lammetje in de wei lukt onmogelijk op eigen kracht. U legt het af tegen de kleine, blatende topatleten met benen van marathonlopers, die zich niet laten vangen. Daarnaast worden de boer en de ooien niet blij van ongenode vreemden in de wei. Gelukkig is er een plek op Texel waar het lammetjesknuffelen een alledaags, gecultiveerd ding is. En dat is op de Schapenboerderij Texel langs de Pontweg, tussen Den Burg en de veerhaven.

Zijn ze niet om te ... De lammetjes van Schapenboerderij Texel. Echt waar, u kunt ze daar knuffelen.

Zijn ze niet om te … De lammetjes van Schapenboerderij Texel. Echt waar, u kunt ze daar knuffelen. In Hotel de 14 sterren hebben we een leuk arrangement inclusief lammetjes knuffelen. Kijk op www.14sterren.nl

We eten ze meestal op

Wij Texelaars hebben een bijzondere verhouding met onze schapen. We koesteren hen alsof ze onze kinderen zijn. Er zijn boeren die nachtenlang in de stal slapen, om zo snel mogelijk te kunnen assisteren als een ooi bevalt. Nadat de lammetjes zes maanden hebben rondgelopen op de weilanden rond de boerderij en niet meer afhankelijk zijn van moedermelk, vindt er een schifting plaats. Een aantal ooien en rammen blijft op de basis, een deel wordt verkocht aan andere boeren, een handelaar of… de slager. De zesmaandelingen die naar de slager gaan, zijn meestal rammen. Een paar uur na de verkoop aan de slager liggen ze als lamsboutjes of biefstukjes in de winkel of op uw bord in een restaurant. Het leven zit vol dubbelzinnigheden. Ik moet er wel bij zeggen dat de meeste Texelse boeren hun slachtvee alleen verkopen aan een lokale slager. Zo blijft de jonge schapen een lange rit in een vrachtwagen bespaard.

Sommige lammetjes gedragen zich als geiten

Er zijn ooien die met gemak van vijf lammeren bevallen, maar niet genoeg melk hebben om hun kinderen groot te brengen. De schapenboeren brengen een deel van het kleine, nog rillende jongvee dan zo snel mogelijk onder bij een moeder met één lam of bij ooien die hun lammetje dood geboren zagen worden. Met de juiste aanpak lukt het dan om de pleegmoeder zover te krijgen dat ze de kleine blatende newborns accepteert. De boer smeert de pleeglammetjes in met de nageboorte van de pleegmoeder. De geur stelt gerust en binnen de kortste keren drinken de lammetjes vredig bij haar.

Er is een boerderij op Texel (De Waddel van Jan Willem Bakker) die lammetjes onderbrengt bij zijn geiten, als er geen ooien beschikbaar zijn. Geiten staan bekend als lieve moeders die alles wat liefde nodig heeft, met open poten ontvangen. Deze oplossing heeft een bij-effect. Als de lammetjes op eigen benen kunnen staan, voegt de boer hen weer bij de schapenkudde. Lammetjes die bij de geiten zijn opgegroeid, gedragen lange tijd nog een beetje geiterig. Ze blaten als een geit. Ook aan hun sprongetjes kun je zien dat ze de kunst hebben afgekeken van de geitenpleegbroers en zussen.

Nee, deze hebben geen klap van de molenwiek gehad. Ze vinden elkaar gewoon leuk.

Nee, deze hebben geen klap van de molenwiek gehad. Ze vinden elkaar gewoon leuk.

Rillende lammetjes in de regen gaan niet dood

Het voorjaar is niet altijd een feest van mooie wolkenluchten, een zacht briesje en zonovergoten weides. De lammetjes in de wei krijgen geregeld te maken met koude windvlagen of hoosbuien. Een aantal mensen dat voor het eerst geconfronteerd wordt met natgeregende lammetjes, denkt te maken te hebben met dierenmishandeling. Voor de mensen die denken dat rillende lammetjes op het punt staan van de kou te sterven: een gezond lammetje is prima opgewassen tegen regen en kou en gaat niet zomaar dood. Achter de groene wallen rondom de weides of de zachte rug van een liggende ooi voelt een lammetje zich bij slecht weer prima. Wie denkt dat de stal de fijnste plek is voor het jonge spul, moeten we uit de droom helpen. Een stal is een broeinest van bacteriën en er is al snel te weinig leefruimte voor de huppelaars. De boer die zijn lammetjes al na een paar dagen met hun moeders naar de wei brengt: het is niets anders dan een teken van liefde en vakmanschap.

Tot binnenkort op Texel?

Bouke Weber

Hoofdfoto met dank aan Anja Kipper Fotografie & Holzdruckmanufaktur

Meer weten over schapen? Lees dan ook de volgende artikelen:

De reddingsbrigade voor schapen

Schapen vrijen met een kleurtje

 

Vier plekken op Texel die bijna te mooi zijn om waar te zijn


Heeft u de hoaxen en 1 aprilgrappen al ontdekt, in het nieuws van vandaag? Wij hebben vier bijzondere Texelse plekken op rij gezet die bijna te mooi zijn om waar te z
ijn.

1. Wandelen op het land van de Texelse boeren

Kwam er vroeger een maïsveld of land vol aardappels op uw pad? Dan zat er niets anders op dan om te keren. Op Texel hebben boeren en natuurorganisatie De Lieuw daar een oplossing voor bedacht. De Lieuw betaalt de boeren een schappelijk bedrag, in ruil daarvoor stellen de boeren de randen van hun land beschikbaar voor wandelaars. Daardoor heeft u toegang tot plekken die meer dan 100 jaar het domein waren van agrariërs. Texel telt acht boerenroutes.

Wandelen op het land van de Texelse boeren

Wandelen op én over het land van de Texelse boeren

Sta ik echt op Texel?
De slingerende route langs de weilanden van De Hoge Berg is een van de routes langs de rand van het boerenland. U ziet Texel vanuit een totaal andere invalshoek. Soms kijkt u om zich heen en dan denkt u: ‘Is dit grap of sta ik echt op Texel?’ Met een beetje geluk ziet u langs de oever van de sloten nog net een salamander wegschieten.

Waar vindt u het pad?
Langs het Doolhof op De Hoge Berg. Loop het Skillepaadje op en ontdek na 20 meter het klaphek dat u langs het pad leidt. Aan het Doolhof ligt trouwens nog iets bijzonders: de Zandkuil die bekend staat als het oudste insectenreservaat van Nederland. We schreven er een aantal jaren geleden een verhaal over de bloeddorstige bewoners van de Zandkuil.

2. De Friese meren op Texel

Een Texelse politicus heeft op 27 maart een brief naar Minister Ollongren gestuurd. Het lijkt hem beter dat het Noord-Hollandse Texel zich laat inlijven door Friesland. Texel en Friesland hebben in ieder geval twee dingen gemeen: eigenwijze inwoners en meren! Meren? Heeft Texel meren? Jazeker. Wij hebben de Horsmeertjes. Een totaal verlaten zoetwatergebied dat in het voorjaar de rust- en broedplek van de lepelaar is.

De Friese meren op Texel met 'onze' lepelaars

De Friese meren op Texel met ‘onze’ lepelaars

Waar liggen de Horsmeertjes?
Hemelsbreed ligt het gebied naast de Texelse veerhaven. Omdat u de Mokbaai – het water tussen de veerhaven en de Horsmeertjes – niet kunt oversteken, moet u een lus maken. Volg deze lus en de borden De Geul en ontdek dat de Texelse meren echt bestaan.

3. Wandelen over de dijk

Uitkijken vanaf de dijk over het Wad. Hoe mooi is dat?

Uitkijken vanaf de dijk over het Wad. Hoe mooi is dat?

Texel heeft onlangs de dijken hoger gemaakt, als antwoord de gestaag stijgende zeespiegel. De toppen van de zeewering zijn daardoor nog wat zanderig, maar op veel plekken prima te belopen. Het is leuk om in het hoge Noorden van Texel te beginnen. Bij het strand van Paal 33 kunt u de dijk op. Er op lopen mag gewoon, de dijk is onderdeel van wandelroute Het Noord-Hollandpad.

Het grootste deel van de wandeling biedt een uitzicht op zee. Op de route ligt ons hotel en bungalowpark Prins Hendrik. Appeltaart, koffie, thee, verse broodjes, een diner met Texelse smaakmakers… Waarom blijft u niet gewoon een nachtje slapen?

4. Sommeltjes: de legende van Texel

Onze Sommeltjes

Onze Sommeltjes

Het geluid van knappende takjes onder uw voeten, de geur van de dennenbomen en uitzicht op het frisse groen van de loofbomen. De meeste mensen laten zich op Texel lokken door de zee en ontdekken op de route het Texelse bos. Ooit ingericht voor de houtproductie, nu een wandelgebied en de verstopplek van Sommeltjes.

Het verhaal van de Sommeltjes is een Texelse legende. Over wezentjes die overdag in steen veranderen en ‘s nachts op ontdekkingstocht gaan. Texelaars ontdekten de koddige poppetjes honderden jaren geleden in het dorp De Waal. Daar dansten zij bij volle maan rond de graven. De versteende versie van de Sommeltjes vindt u langs het Sommeltjespad in het Texelse bos. Veilig, totaal niet eng en één groot ontdekkingsfeest voor kinderen.

De 14 Sterren een hotel dat aan de rand van het bos ligt. Uw hotelkamer ligt op 10 minuten fietsen van de zee én het Sommeltjespad. Van een Texelse lunch of eilands diner met knipoog naar de Italiaanse keuken bent u twee stappen verwijderd; het hotel herbergt een fantastisch restaurant.

Graag tot binnenkort!

Bouke Weber

 

Nieuwsbrief februari 2019

Voorjaar op Texel

We hebben op het eiland de afgelopen maanden niet stil gezeten. Integendeel, we hebben de boel opgeruimd en waar nodig vernieuwd. En terwijl de natuur zich langzaam hersteld van de winterslaap, staan wij ook weer klaar voor een nieuw seizoen.

Kijken naar Lepelaars

Het vroege voorjaar bij Hotel Greenside

Dat het niet alleen in de zomer goed toeven is in de duinen en op het strand, weten we bij Greenside natuurlijk al jaren. Daarom bieden we een arrangement speciaal voor de vroege voorjaarsgasten. Want wat is er mooier dan door de duinen banjeren, op zoek naar de eerste lepelaars, en dan na afloop bijkomen in onze eigen wellness? Of, als het weer toevallig eens niet mee mocht werken, een echt Texels biertje met bitterballen in het Grand Café? We doen er een plattegrond van Texel bij, zodat u niet kunt verdwalen terwijl u geniet van al het moois dat ons eiland ook juist in dit seizoen te bieden heeft.

Op de zolder van Hotel Prins Hendrik

Prinsheerlijk slapen

Bij Prins Hendrik wordt al weken hard gewerkt aan de nieuwe kamers, waarvan de contouren inmiddels zichtbaar zijn. De kamers komen op de tweede verdieping en bieden een nog mooier uitzicht dat de al bestaande kamers. Het is daarom zeker de moeite waard die paar extra treden omhoog te klimmen en een kamer onder de dakbalken te boeken, Helaas alleen voor gasten die goed ter been zijn, want het hotel beschikt niet over een lift. Om die reden zijn de kamers op de bovenste etage ook huisdiervrij. Honden hebben doorgaans een hekel aan traplopen. Een impressie van de nieuwe kamers vindt u op onze Facebookpagina.

Singalong in het 3e weekend van maart

Lindeboom live op herhaling

Van Visserskoor tot de Stones, van Franse chansons tot de Polderman Brothers, op de tweede editie van ons eigen festival Lindeboom Live is weer van alles te beleven. Twee dagen lang bruist het in de Question Plaza en de Brasserie van leven. Nadat de eerste editie in november een groot succes bleek, besloten we dit (gratis toegankelijk) festival een vervolg te geven. Iedereen is welkom om vrijdag 15, zaterdag 16 en zondag 17 maart. Het wordt een programma met alleen maar hoogtepunten, met als bijzondere voorstelling de Noordhollandse dialectenmiddag op zaterdag. Zie ook www.hotelgroeptexel.nl/evenementen.

Lekker in het ‘luwtje’ van de bosrand

Ontbijt op bed of op uw terras

In De 14 Sterren aan de bosrand is te merken dat de winter voorbij is, We leggen de laatste hand aan het winteronderhoud van het hotel, de goten zijn schoon, het schilderwerk gedaan en langzaam worden de bomen weer groen. Nog even, en het hotel ligt weer onzichtbaar verscholen, maar ook voor die tijd bent u van harte welkom, wat vanaf 1 maart zijn we helemaal open. Wist u trouwens dat veel kamers over een tussendeur beschikken, zodat u twee kamers bij elkaar kunt boeken? Handig voor als u met een gezin komt, of met goede vrienden. En dan gezellig samen ontbijten, want ontbijt wordt altijd op de kamer gebracht.

Bungalowpark Prins Hendrik, een oase van rust

Laat ons u deelgenoot maken van onze rust

Alle ingrediënten voor een prachtige vakantie zijn voorhanden. Ruime tuinen. Bomen. De service. De gastvrijheid. De Waddenzee (Wereld erfgoed), met intieme strandjes, een prachtig uitzicht en prachtige fiets- en wandelpaden op een steenworp afstand. Een speeltuintje voor de kinderen. Veiligheid en rust. Reserveer deze week een verblijf tussen nu en 18 april en u krijgt 50% korting op het ontbijt in het restaurant van Prins Hendrik.

De reddingsbrigade voor schapen

Een held, een koning, een levensredder, een echte padvinder. Dat gevoel kan een schaap op Texel je geven wanneer je het dier van de wisse dood hebt gered. Alle eilanders, jij dus ook, zijn lid van de reddingsbrigade voor schapen. In ons vaandel staat: ‘Red het verwentelde schaap!’

‘je leit ‘r bee os een ferwenteld skéép’

Een schaap dat op de rug ligt en niet meer zelf overeind kan komen noem je verwenteld. Vaak is het in een greppeltje of wielspoor terecht- gekomen. Het kan ook zijn dat de ooi plat op haar zij heeft geslapen en een beetje is omgerold. Ook kan het met jeuk te maken hebben. Als na een periode van regen de zon begint te schijnen kriebelt het dikke pak wol op de huid en probeert ze over de grond te schuren. Wanneer iemand in een ongelukkige houding ligt (bijvoorbeeld een puber op de bank) zeggen we op Texel: ‘je leit ‘r bee os een ferwenteld skéép’.

Reddingsbrigade voor Texelse Schapen

Reddingsbrigade voor Texelse Schapen

Een verwenteld schaap spartelt om overeind te komen. Dan geeft hij het op en blijft hij stil liggen. Er zijn schapen die binnen het uur sterven, andere kunnen langer dan eendag in leven blijven. Waarschijnlijk speelt de hoeveelheidvoedsel in de pens en darmen een rol. In de volle darmen kunnen gifvormende bacteriën ontstaan. Als dat gif in het bloed komt, sterft het schaap. Ook gasophoping in de pens kan een snelle dood veroorzaken. Schapenboeren kijken minstens een keer per dag of ‘alles op z’n pootjes staat’, of dat er in de wei een schaap verwenteld ligt.

Zie je in een weiland een schaap op de rug liggen?

Ga dan naar de boerderij in de buurt om hulp te halen. Wanneer er niemand thuis is, zit er maar een ding op: zelfde heldendaad verrichten en het schaap redden. Loop rus­tig het land in naar het ongelukkige dier. Pak het schaap vast en trek of duw het overeind. Misschien is de ooi in het begin nog wat duizelig, maar al snel zal het naar haar soortgenoten rennen. Boerenervaring leert dat het geredde schaap, wanneer ze net overeind staat, nog een teken geeft dat alles van binnen goed functioneert. Speciaal voor zijn redder doet hij een… plasje.

Succes met het redden!

Bouke Weber