November op Texel: suspence, verveling en aandacht

De beste periode om je te vervelen op Texel is nu. De rust en ruimte is alom vertegenwoordigd en bij tijd en wijle soms gewoon creepy.  Voor iedereen die wel een beetje van suspence houdt: boek Texel in november.

Enge vent aan de horizon

De wind trekt aan uw jas, als de geest van de in de storm verdronken schipper. In de 17eeeuw vergingen er hier voor de kust tientallen in korte tijd… Starend over de grijze golven probeert u zich voor te stellen wat de zee verborgen houdt. Nagenoeg alleen dwaalt u langs de vloedlijn. Zelfs de meeuwen blijven weg van dit verlaten eilandstrand. Patatkramen aan de overkant lonken meer dan ooit.

Texelse patatmeeuwen

Texelse patatmeeuwen

Uw oog valt op een gestalte aan de horizon. Iemand staart onbewogen naar u. Zijn sjaal wappert in de wind. Het veilige paviljoen ligt twee kilometer achter u. de huivering zet uw nekharen overeind: was ik daar nou toch maar gewoon een kop warme chocomelk gaan drinken. De gestalte lijkt door het opstuivende zand heen in beweging te komen en richting u te rennen.

Welke kwaaie gek is dit?

U staat in het zand genageld en voelt uw hart bonzen in uw borstkas. Er is verder niemand. Snel poetst u uw zonnebril, die het zand uit uw ogen moet houden, zodat u de figuur die steeds dichterbij lijkt te komen en overduidelijk groot en hoekig gebouwd is, beter kunt zien. Tien angstige seconden glijden voorbij; de tijd die uw ogen nodig hebben om te wennen aan de schone brillenglazen en scherp te stellen op de horizon.

En dan… u grinnikt om zoveel naïviteit en ingebeelde angst: de gevaarlijke gek blijkt een grote strandpaal te zijn. Die venijnig wapperende sjaal? Dat blijkt een stuk plastic te zijn.

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy

Als u naast de paal staat, rukt u het stuk afval eraf, om het tien minuten later in de container bij het paviljoen te gooien. Glimlachend om uw eigen waanideeën laat u het verlaten strand achter zich. Het geluid van de bulderende golven sterft weg achter de duinen.

Texel in november. Verlaten en bij tijd en wijle creepy (een rondje door het totaal verlaten Dennenbos in het pikkedonker al eens geprobeerd…?)

Kan ik u helpen?

U slentert wat door een kledingwinkel. Gewend aan de anonimiteit van de grotere overkantse (zo noemen wij alle land buiten het eiland) boetieks verwacht u doorgaans niet zoveel van het personeel. Zij zijn te druk met rondkijken of er in de chaos niets wordt gestolen, de stapel nog op te vouwen kleding is te hoog.

‘Zoekt u iets leuks of kijkt u gewoon even rond?’ Ik maak een hupje van schrik. Een vriendelijke vrouw, met een grote doos in de hand staat achter u. Nu ze het toch vraagt, u vertelt dat u al een tijdje op zoek bent naar zo’n goeie, lekkere winterjas. ‘N beetje sjiek mag hij wel zijn, maar praktisch moet de boventoon voeren. U legt het verhaal uit en de verkoopster luistert aandachtig. Anoniem winkelen, u dacht dat dat het fijnst was. Geen pottenkijkers, geen bemoeienis. Hier, in deze kledingwinkel op Texel, op dat hoekje op het plein bij de grote kastanjeboom, ontdekt u dat het ook best lekker is als iemand even echt aandacht voor u heeft.

JoJo op Texel, alles voor een leuk leven

JoJo op Texel, alles voor een leuk leven

In de doos bleek een aantal samples van een nieuw merk winterjassen te zitten. Eentje ervan haalt de kledingrekken niet. Hij zit u als gegoten en blijkt later op de dag prima te voldoen voor dat rondje trappen over de verlaten fietspaden in de duinen. Net voor het donker bereikt u de bewoonde wereld weer. Warm en met gloeiende wangen.

Ook dit is Texel in november en dat is af en toe best lekker.

Liggend en met uw ogen dicht een live concert meemaken. Heeft u dat wel eens gedaan?

De betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi

De betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi

Annette van Ruitenburg is de Texelse ambassadeur van de wereldwijde Slow Food beweging. Haar idee om in het weekend van 16 november 2019 een concert te organiseren past wel een beetje in deze sfeer. Of ze er slow foodhapjes serveren weet ik niet, de manier van luisteren is in ieder geval extreem relaxed. Tijdens het concert kunt u gaan liggen op een zacht tapijtje en onder een deken. Ondertussen geniet u met gesloten ogen van betoverende en filmische pianomuziek van Einaudi, waaronder de muziek van de Franstalige film Intouchables. https://youtu.be/q1_lvqW13GY

En daarna? Lekker slapen onder een perfect zichtbare sterrenhemel (nagenoeg nergens vervuilt het kunstlicht de nacht). In De Lindeboom, Greenside, Prins Hendrik of De 14 Sterren.

Veel plezier op Texel!

Bouke Weber