Berichten

Het verlangen naar Texel (deel 1)

Pas op: het verlangen naar Texel kan als ondraaglijk worden ervaren.

Het is weer begonnen. Het Grote Verlangen naar Texel. De meesten hebben kort na het wegtikken van de oliebollen alweer geboekt. Een voorjaarsvakantie, een zomertrip of fietsweekend… Wat doen wij in de tussentijd? Wij brengen u de komende maanden in de sfeer met een serie Texelse verkenningstips. Waarschuwing: na het lezen kan het verlangen naar Texel als bijna ondraaglijk worden ervaren.

De Slufter is een uniek gebied dat in open verbinding staat met de Noordzee.

De Slufter is een uniek gebied dat in open verbinding staat met de Noordzee.

De Slufter (letterlijke vertaling: sterke stroomgeul langs een zandbank) is een schitterend Texels natuurgebied waar de zee een statement heeft gemaakt. ‘Hé gasten met je scheppen, stop maar met die zogenaamde stuifdijk van jullie. Ik bepaal hier hoe de hazen lopen.’ Het is het enige zichtbare ‘mankement’ aan onze zeewering. Het is zelfs de sterkste, stoerste, slimste mensen niet gelukt de zee op haar plek te zetten en het gapende gat dat u hier in de duinen ziet, te dichten.

Vlaggenschip van Texel

Na de laatste afsluitpoging in 1925 hebben natuurbeschermers gepleit voor het neerleggen van de scheppen en het afstropen van de hemdsmouwen. En dat is maar goed ook. Want Texel heeft een natuurgebied ‘gekregen’ dat nu zo ongeveer fungeert als het vlaggenschip van Texel. Het is een gebied waar vogelaars, natuurliefhebbers en rustzoekers van dromen en naar verlangen. De Slufter bestaat feitelijk uit drie delen. Als u vanaf het Slufterbordes (ja, zo voelt die uitkijkplek echt) naar links kijkt ziet u De Muy. In het midden ligt de Kleine Slufter. Rechts de Grote Slufter. De Muy en de Grote Slufter liggen achter duinen. In ruil hiervoor heeft de zee de Kleine Slufter opgeëist.

Windkracht 8 à 9! De Slufter zondagmiddag 11 januari, wat een natuurgeweld. Geweld van geweldig...

Windkracht 8 à 9! De Slufter zondagmiddag 11 januari, wat een natuurgeweld. Geweld van geweldig…

Wat u in De Slufter gedaan moet hebben. Het ervaren van de uitersten.

Bent u tijdens een flinke storm (minimaal windkracht 8) wel eens de Sluftertrap opgeklommen en wankelend op het bordes gaan staan? Dan ziet u hoe de het lamsoor, de zeekraal, de lieflijke kronkelpaadjes gebukt gaan onder het machtige water dat vanuit de gevaarlijke Noordzeegeulen het gebied instroomt. En wij? Wij kunnen niet meer doen dan happend naar adem kijken naar al dat schitterende geweld. En hopen dat bij terugkomst de ruiten nog in de auto zitten (yep, I’ve been there).

Het andere uiterste is op een prachtige zomerdag de klassieke stranden links laten liggen en met uw spullen het Kleine Sluftergebied ingaan. In de kleine plassen en kreken, het gemoedelijke water dat de zee achterlaat, kunnen de kinderen fantastisch spelen. En omdat iedereen rondom de strandpaviljoens samenklit, kunt u de mensen hier op twee handen tellen. Als u ze al ziet. U gelooft het niet, maar zelfs als u kleine diplomaloze kinderen bij u hebt, kun u rustig de Linda en de Panorama lezen terwijl uw kostbaarste bezit taarten bakt met fijn zand en door de ondiepe kreken waadt.

Dit is de Slufter!

Dit is de Slufter!

Dieptecheck

Tip: doe voordat u de handdoeken uitvouwt en de koek en zopie uitstalt aan de waterlijn, altijd even een dieptecheck. Waad naar het midden van het water en ervaar of ze kopje-onderproof zijn. Te diep? De Slufter heeft een tiental ondiepere kreekjes en meertjes in de aanbieding.

Heeft u pas voor de zomermaanden geboekt en is het verlangen nu al onhoudbaar? Kom dan gewoon stiekem tussendoor even een weekend. Misschien heeft u mazzel en ervaart u nog een voorjaarsstorm.

Bouke Weber