Wat je niet mist op Texel

Natuurlijk hebben we onze beslommeringen op Texel. Dat eiland in het noorden, omringd door een zee van mogelijkheden – en beperkingen. Toch is het leven hier simpeler.

Vijf dingen die je op Texel niet mist – en vooral moeten wegblijven.

1. Botsen met de pizzakoerier

De verwensing van deze twijfelachtige dienstverlening komt voort uit een trauma. Tijdens mijn studententijd reed een pizzakoerier me van mijn fiets. Ik besefte dat ik geluk had gehad, toen ik de verwrongen pizzadozen op de grond zag liggen. De scheldende botsbrommerrijder dacht daar anders over.

Sindsdien krijg ik de kriebels bij het geluid van die brommertjes, die zich als zoemende steekmuggen door de stad voortbewegen.

Texel heeft een pizzeria die een paar van die brommertjes voor de deur heeft staan. Gelukkig halen de meeste Texelaars – als ze er zin in hebben, want eilanders zijn nogal gehecht aan de zelf bereide prak – hun pizza gewoon zelf. Op de fiets. Niemand mist de pizzakoerier.

Botsbrommers kom je op Texel gelukkig niet tegen.

Botsbrommers kom je op Texel gelukkig niet tegen.

2. Vluchten naar de Mc Donalds

Voor mij is de Mc Donalds een vlucht. Als je na wekenlang je committeren aan een bizarre eetcultuur echt géén respect meer kunt opbrengen voor jarenlange tradities. Als je geen kaaimansaté (Suriname…) meer kunt verdragen. Je dagenlang geitenkoppen hebt leeggelepeld, omdat het nu eenmaal not done is om de kok af te wijzen (Afrika…). Genoeg ratelslangenvlees hebt gehad (Texas…). Dan heb je alle recht om binnen te strompelen bij de Mc Donalds en je lijf gerust te stellen met een smakeloos stuk rundvlees en friet.

Misschien zijn Texelaars daarom allemaal zo slank.

Misschien zijn Texelaars daarom allemaal zo slank.

Ik heb niet de indruk dat wij op Texel onze gasten op de proef stellen met raar eten.

Zolang wij onze zeehonden in Ecomare nog verwennen alsof het kinderen zijn – en hun spek niet rauw aan je serveren (ja, in Alaska doet men dit…), vind ik dat er geen enkele reden is om de Mc Donalds op Texel te missen.

3. Kunstlicht

Inwoners van donkere provincies zoals Drenthe en Friesland weten ook hoe het voelt. Om ’s avonds naar buiten te kijken en in het zwarte gat van de nacht te staren. Sterren te zien. Wij Texelaars verdedigen de nachtelijke duisternis met hand en tand. Dat is maar goed ook. Weg met dat rare kunstlicht, waarvan bewezen is dat mensen en dieren er ’s nachts ongezond actief door blijven. Het is geen fabeltje: in het pikkedonker slaap je beter en snapt een vogel dat het goed is om even te stoppen met kwetteren en voedsel zoeken. Kunstlicht? Niemand mist het.

4. Een brug

Soms steekt hij de kop op. De discussie over een brug tussen het vasteland en Texel.

Als ik aan de Texelse vrachtwagenchauffeur denk, die op oudejaarsavond na 1.000 km cruisen de laatste boot mist en zonder champagne, met zijn tanden in het stuur moet wachten tot de eerste boot weer gaat. Of me probéér voor te stellen hoe bevallende vrouwen met complicaties het eilandgevoel ervaren als ze 20 kostbare minuten in een ambulance liggen. Dan snap ik de periodieke hunkering naar een brug.

Deze enige brug naar Texel is die van het veer van en naar Vlieland.

Deze enige brug naar Texel is die van het veer van en naar Vlieland.

Maar kom op! Met een brug geven we onze ziel voor altijd weg. En komt het eilandgevoel nooit, maar dan ook nooit meer terug. De boot is ook een prima boevensluis, trouwens. Ooit onderschepte de politie op de boot een busje vol gestolen eilandfietsen.

Ik, geen vrachtwagenchauffeur, geen vrouw, mis de brug niet. Denemarken heeft ‘eilanden’ met bruggen ertussen. Daar mag je ook met de auto op het strand scheuren, trouwens. Veel plezier.

5. File

Een Texelse ondernemer uit Den Hoorn zei het een paar jaar geleden in een magazine: ‘Mijn kinderen weten niet wat een file is.’ Te gek. De fijnstofproductie, de herrie, de stress. Je mist het niet. Ik liep eens in Parijs. Mijn ogen traanden en ik produceerde een raar kuchje. Voor me speelden kinderen – 10 strekkende meter stoep was hun speelterrein – met laserlampjes. Ik keek in de lichtbundel en zag ontelbaar veel piepkleine stofjes dwarrelen. Het kwartje viel. Terug op Texel was heel diep ademhalen het allereerste dat ik deed.

Files kom je op Texel niet tegen. Behalve heeeeel soms op het fietspad.

Files kom je op Texel niet tegen. Behalve heeeeel soms op het fietspad.

Wat mis jij echt totaal niet?

Ik ben heel benieuwd … Kom anders een keer kijken als je er nog niet geweest bent. Kijk op www.hotelgroeptexel.nl

Bouke Weber